Για το τραγικό ''εργατικό ατύχημα'' στη ‘‘ΒΙΟΛΑΝΤΑ’

 

ΕΝΩΣΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΩΝ ΜΕΣΗΣ			Ζάκυνθος 29/01/2026
ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ ΖΑΚΥΝΘΟΥ (Ε.Λ.Μ.Ε.Ζ.)			Αρ. Πρωτ.: 31
Πληροφορίες	:	Προβής Φώτης	ΠΡΟΣ: Σχολεία Β/θμιας Εκπ/σης
Τηλέφωνο	:	6978936176	Κοιν: ΜΜΕ
Site	:	http://elmez.blogspot.gr
e-mail	:	elmezante@yahoo.gr

 

 

ΘΕΜΑ: «Για το τραγικό ''εργατικό ατύχημα'' στη ‘‘ΒΙΟΛΑΝΤΑ’’»

 Η βάρδια 10-6 στα εργοστάσια είναι γενικά μια σκληρή διαδικασία κατά την οποία ένας εργαζόμενος, πηγαίνοντας κόντρα στους βιολογικούς του ρυθμούς, χάνει τη νυχτερινή του ανάπαυση, αναζητώντας μες στη μέρα «τρύπες» για να την αναπληρώσει ανάμεσα στις αμέτρητες κοινωνικές και οικογενειακές υποχρεώσεις. Είναι η βάρδια που επιλέγουν όσες γυναίκες θέλουν το πρωί σχολώντας κατάκοπες να ετοιμάσουν τα παιδιά τους για το σχολείο ή όσοι παλεύουν για έξτρα μισθό (καθώς ακόμη τα νυχτερινά πληρώνονται παραπάνω), με δάνεια και χρέη να τους στοιχειώνουν απειλητικά. Τέλος, είναι η βάρδια που με το ζόρι ανατίθεται σε όσους λόγω ηλικίας ή στάσης δεν μπορούν να πουν όχι, γιατί φοβούνται την απόλυση και τις επιπτώσεις της.

 

Αυτό είναι περίπου το προφίλ των εργαζομένων στη νυχτερινή βάρδια. Μόνο που στη «Βιολάντα» μάθαμε και τα ονόματά τους: Αγάπη Μπούνοβα, Αναστασία Νάσιου, Έλενα Κατσαρού, Βούλα Μπουκουβάλα και Βασιλική Σκαμπαρδώνη. Όλες τους νέες γυναίκες, μάνες, γνωστές στην τοπική κοινωνία, δούλευαν στη νυχτερινή παραγωγή μπισκότων. Σήμερα και οι πέντε νεκρές έπειτα από φονική έκρηξη και πυρκαγιά στην υπόγεια εγκατάσταση του εργοστασίου.

 

Όπως συνήθως σε αυτές τις περιπτώσεις προηγούνται των πορισμάτων μαρτυρίες, εικασίες, δηλώσεις συμπαράστασης, αποκαλυπτικά βίντεο και συλλυπητήρια. Όλα αυτά κρατούν το ενδιαφέρον του κοινού για μικρό χρονικό διάστημα, μέχρι η ασθενική μας μνήμη να ξεθωριάσει, κάνοντας χώρο για την επόμενη καταγγελία, για τον επόμενο αποτροπιασμό. Πολύμηνη διαρροή προπανίου ήταν το πόρισμα της Πυροσβεστικής. Ανέπνεαν δηλαδή τον επικίνδυνο υδρογονάνθρακα για καιρό, τον μύριζαν, τους ενοχλούσε, το είχαν αναφέρει, αλλά κανείς δεν έδωσε σημασία. Για τα παιδιά, τους γονείς και τους αγαπημένους των πέντε γυναικών εκτός από το παντοτινό, ασύλληπτο πένθος μένει και το παράπονο ή η οργή για την απίστευτη αναλγησία.

 

Ε, λοιπόν, για το εργατικό ατύχημα στη «Βιολάντα» δεν έφταιγε η κακιά στιγμή. Την περσινή χρονιά καταγράφηκαν πάνω από 200 νεκροί σε αντίστοιχες περιστάσεις, για να μην αναφέρουμε το νόμιμο «κουκούλωμα» θανάτων στους χώρους δουλειάς που ξεκινά από την μη διερεύνηση των ατυχημάτων μέχρι το να βαφτίζουν μια απώλεια από επαγγελματική ασθένεια ως «θάνατο από παθολογικά αίτια». Ήταν, λοιπόν, και η «Βιολάντα» ένα από τα πολλά εργοδοτικά εγκλήματα που οφείλονται στην εντατικοποίηση της εργασίας με τις ευλογίες της κυβέρνησης, στην έλλειψη μέτρων ασφάλειας και υγιεινής και στους σχεδιασμούς της εργοδοσίας που οδηγούν στην εκμετάλλευση. Γιατί καλός εργοδότης δεν είναι αυτός που κόβει βασιλόπιτες με τη νέα χρονιά, τσουγκρίζει αυγά το Πάσχα και δίνει φτηνότερα τα μπισκότα («φτιαγμένα…με αγάπη, έλεγε η διαφήμιση) που εσύ παρήγαγες και εσύ πάλι θα καταναλώσεις. Καλός εργοδότης δεν υπάρχει, όσο η παραγωγή γίνεται με όρους εκμετάλλευσης της προσφερόμενης εργασίας στη λογική κόστους – οφέλους. Και οι νεκρές στη «Βιολάντα» είναι το αναμενόμενο αποτέλεσμα μιας εργοδοτικής στρατηγικής που παρακάμπτει καταγγελίες και προειδοποιήσεις Εργατικών Κέντρων και σωματείων και επιλέγει να  θυσιάζει ανθρώπινες ζωές για την κερδοφορία.

 

Γι’ αυτό είναι τεράστιες οι ευθύνες του κράτους και των κυβερνήσεων διαχρονικά, και βέβαια της συγκεκριμένης που θεσπίζει τα 13ωρα ως δήθεν επιλογή των εργαζομένων. Με τη διάλυση των ελεγκτικών μηχανισμών, την ανοχή στην εργοδοτική αυθαιρεσία, την συνεχιζόμενη υποτίμηση της μισθωτής εργατικής αξίας και σωρεία ταξικών, αντεργατικών νόμων λειτούργησαν και λειτουργούν ως εγγυητές του κεφαλαίου. Και όταν το εχθρικό για το λαό κράτος ανάμεσα στην προστασία της ανθρώπινης ζωής και στην κερδοφορία του αφεντικού επιλέγει το δεύτερο, τότε τα εργοστάσια μοιραία γίνονται τόποι θανάτου. Όταν τα μέτρα υγείας και ασφάλειας θεωρούνται "εμπόδιο" στην ανταγωνιστικότητα και στην κερδοφορία, τότε το αποτέλεσμα είναι αναμενόμενο και το έγκλημα προδιαγεγραμμένο. Είναι τεράστια η ευθύνη ενός συστήματος που θεωρεί αποδεκτό να ρισκάρουν τη ζωή τους όσοι δουλεύουν στην απομόνωση της νύχτας, για να κινείται τάχα η οικονομία την ημέρα…

 

Δεν θα συνηθίσουμε τον θάνατο στη δουλειά. Δεν θα αποδεχτούμε ότι το να πας για μεροκάματο ή νυχτοκάματο μπορεί να σημαίνει ότι δεν θα γυρίσεις σπίτι. Οι εργαζόμενοι οργανωμένα πρέπει να αγωνιστούν για την κατάργηση του κέρδους, για την κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο, για την κοινωνία όπου θα κάνουν κουμάντο οι ίδιοι στον πλούτο που παράγουν. Ως Δ.Σ. της ΕΛΜΕΖ Ζακύνθου απαιτούμε:

 

·       Πλήρη διερεύνηση του τραγικού εργατικού ατυχήματος στη «Βιολάντα»

·       Να αποδοθούν άμεσα ποινικές ευθύνες στην εργοδοσία και πολιτικές ευθύνες στην κυβέρνηση

·       Να σταματήσει το καθεστώς ασυλίας των εργοδοτών

·       Να λογοδοτήσει η κυβέρνηση για την αδράνεια απέναντι στις καταγγελίες του Εργατικού Κέντρου Τρικάλων

·       Να ενισχυθούν οι ελεγκτικοί μηχανισμοί των μέτρων ασφάλειας και υγιεινής στους χώρους εργασίας, ειδικά στη νυχτερινή βάρδια

·       Σεβασμό στη ζωή, στην υγεία, στη σωματική ακεραιότητα και στην αξιοπρέπεια των εργαζομένων

 

Για τα πανελλαδικά φαινόμενα βίας στα σχολεία

ΕΝΩΣΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΩΝ ΜΕΣΗΣ			Ζάκυνθος 26/01/2026
ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ ΖΑΚΥΝΘΟΥ (Ε.Λ.Μ.Ε.Ζ.)			Αρ. Πρωτ.: 30
Πληροφορίες	:	Προβής Φώτης	ΠΡΟΣ: Σχολεία Β/θμιας Εκπ/σης
Τηλέφωνο	:	6978936176	Κοιν: ΜΜΕ
Site	:	http://elmez.blogspot.gr
e-mail	:	elmezante@yahoo.gr

 

 

ΘΕΜΑ: «Για τα πανελλαδικά φαινόμενα βίας στα σχολεία» 

Τα τελευταία χρόνια, όπως έχει αναδείξει το σωματείο μας με προηγούμενες ανακοινώσεις, έχουν αυξηθεί τα καταγεγραμμένα φαινόμενα βίας στα σχολεία γεγονός που προκαλεί εύλογη ανησυχία σε μαθητές, γονείς, εκπαιδευτικούς, στο σύνολο της κοινωνίας. Προσπερνώντας τον –κατά τα άλλα– βάσιμο προβληματισμό αν τέτοιου είδους περιστατικά υποκαταγράφονταν σε παλιότερες εποχές, με αποτέλεσμα να μην αποτυπώνεται αντικειμενικά η εκδήλωση και η εξέλιξη των φαινομένων βίας, το ΔΣ της ΕΛΜΕ νιώθει την ανάγκη να εκφράσει τη θέση της.

Ο όρος «σχολική βία» είναι εγγενώς προβληματικός, αφού δίνει την εντύπωση ότι το σχολείο είναι ο χώρος στον οποίο γεννιούνται τέτοια φαινόμενα ή η αιτία εκδήλωσής τους. Μια τέτοια άποψη είναι ανορθολογική, αντιεπιστημονική και βαθιά αντιδραστική.

Εξίσου αντιδραστική είναι η άποψη περί «παιδικής/εφηβικής παραβατικότητας», καθώς συνδέει ευθέως την παραβατικότητα με μια συγκεκριμένη ηλικία. Μια τέτοια αντίληψη στερείται οποιασδήποτε επιστημονικής τεκμηρίωσης και συνεπώς οδηγεί σε λάθος συμπεράσματα.

Στην πραγματικότητα βρισκόμαστε ως κοινωνία αντιμέτωποι με το φαινόμενο της εκδήλωσης της βίας και εντός του σχολικού χώρου, κάτι απολύτως αναμενόμενο, μια και αυτός δε χωρίζεται από την υπόλοιπη κοινωνία με «αδιαπέραστα τείχη». Ο μαθητής δεν είναι αποκλειστικά εκπαιδευόμενος, δεν έχει ως μοναδική ιδιότητα αυτήν του μαθητή. Είναι κοινωνικό ον που με άμεσο ή έμμεσο τρόπο έχει εικόνες, παραστάσεις και βιώματα από όλους τους χώρους της κοινωνικής ζωής. Συνεπώς η κοινωνική του ύπαρξη εκδηλώνεται και στο σχολείο ΑΛΛΑ ΟΧΙ ΜΟΝΟ σε αυτό.

 

Έτσι, ο μαθητής είναι εκείνο το κοινωνικό ον που βρίσκεται καθημερινά αντιμέτωπο με:

·  την οικονομική αδυναμία της οικογένειάς του να ανταποκριθεί σε στοιχειώδεις ανάγκες

·  την ανάγκη να εργαστεί ήδη από την τρυφερή ηλικία των 15 χρονών, χάνοντας την παιδική του αθωότητα και μπαίνοντας σε εργασιακούς χώρους πολλές φορές ακατάλληλους για την ψυχοσύνθεσή του

·  τα εξαντλητικά ωράρια εργασίας που έχουν θεσμοθετήσει οι κυβερνήσεις που αγγίζουν τις 13ώρες δουλειάς ημερησίως, γεγονός που επηρεάζει άμεσα τον ίδιο αλλά και τις οικογενειακές και ευρύτερες κοινωνικές του σχέσεις

·  τη φυσιολογική (στο προαναφερθέν πλαίσιο) διάλυση οποιασδήποτε ουσιαστικής επαφής με την οικογένειά του και της αδυναμίας οικοδόμησης βαθιών και γνήσιων οικογενειακών σχέσεων

·  την οικονομική ανισότητα που αποτυπώνεται στην αδυναμία πολλών μαθητών να έχουν εξωσχολικές δραστηριότητες (μια και η συντριπτική πλειονότητά τους είναι επί πληρωμή) ή να συμμετέχουν σε εκδηλώσεις του σχολείου (πχ εκδρομές, των οποίων το κόστος για πολλούς είναι δυσβάσταχτο)

·  το υποστελεχωμένο σε προσωπικό και αναντίστοιχο με τις σύγχρονες ανάγκες σχολείο που με την Τράπεζα Θεμάτων και την επικείμενη θέσπιση του Εθνικού Απολυτηρίου έχει καταστεί ένας εξετασιοκεντρικός μαραθώνιος που αποτρέπει τον ζωντανό διάλογο μέσα στην τάξη, απωθεί τα παιδιά, εξοντώνει και δε μορφώνει

·  την κουλτούρα της ωμής βίας και της αποθέωσης του ισχυρού όπως εκφράζονται στα ΜΜΕ, στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης, στα (υπο)προϊόντα της μουσικής βιομηχανίας και της βιομηχανίας θεάματος και φυσικά και στην πολιτική, με την ωμή καταστολή από την πλευρά του κράτους κάθε λαϊκής κινητοποίησης (πχ αγρότες), την ώρα που οι διάφοροι «επιτήδειοι» ξεκοκαλίζουν εκατομμύρια, με την υποχρηματοδότηση των κοινωνικών αναγκών για Υγεία-Πρόνοια-Παιδεία-Αθλητισμό-Πολιτισμό, με την πρόσφατη γενοκτονία του Παλαιστινιακού λαού από το κράτος-δολοφόνο του Ισραήλ με την έγκριση ΝΑΤΟ και ΕΕ και τη σιγή ιχθύος από τους ισχυρούς της χώρας μας και του πλανήτη, με την απαγωγή του προέδρου της Βενεζουέλας και με τις ωμές-τραμπούκικες απειλές των ΗΠΑ και των άλλων ισχυρών χωρών του πλανήτη απέναντι σε οποιοδήποτε άλλο κράτος

 

Βία λοιπόν δεν είναι μόνο τα περιστατικά στα σχολεία. Βία είναι και η ανεργία, η εξαντλητική εργασία με μισθούς πείνας, η εργασία μέχρι τα βαθιά γεράματα, η έλλειψη ελεύθερου χρόνου για σύναψη υγιών σχέσεων εντός της οικογένειας, η απουσία ελεύθερων χώρων για την ενδυνάμωση των σχέσεων μεταξύ των μαθητών. Και αυτές οι μορφές βίας λειτουργούν και αλληλεπιδρούν μεταξύ τους με κάθε πιθανό και απίθανο τρόπο, εκδηλώνονται με κάθε προβλέψιμη και απρόβλεπτη μορφή.

Με όλα αυτά και με άλλα πολλά παρόμοιας υφής φαινόμενα έρχεται καθημερινά σε επαφή ο μαθητής, ο οποίος, σημειωτέον, λόγω ηλικίας αδυνατεί να φιλτράρει το σύνολο αυτών των πληροφοριών και δεν έχει ακόμη πλήρως διαμορφώσει κατάλληλα κριτήρια. Είναι πολύ εύκολο για τον μαθητή να οδηγηθεί στο συμπέρασμα ότι είναι εντελώς μόνος του απέναντι σε έναν εχθρικό κόσμο, που του κάνει τη ζωή ανασφαλή και αβέβαιη, ότι το κοινωνικό σύνολο τον επιβουλεύεται, τον αγνοεί ή τον περιθωριοποιεί, ότι η κοινωνία είναι στην πραγματικότητα ένα σύνολο ατόμων εχθρικών μεταξύ τους. Με λίγα λόγια θεωρεί την κοινωνία ως άθροισμα ατόμων και όχι ως ολότητα σχέσεων, αντιλαμβάνεται τον εαυτό του ως μια αυθύπαρκτη ατομικότητα και όχι ως συνισταμένη των κοινωνικών σχέσεων.

Η ίδια αυτή κοινωνία από όλους της τους πόρους περνάει το μήνυμα και του καλλιεργεί την κουλτούρα «ζήσε εσύ και άσε τους άλλους να πεθάνουν», «πάτα με για να μη σε πατήσω».

Είναι λοιπόν σαφές ότι τα αίτια της εκδήλωσης της κοινωνικής βίας εντός του σχολείου πρέπει να αναζητηθούν κατά βάση στην κοινωνία, ότι το σχολείο είναι ένας από τους πολλούς χώρους στους οποίους εκδηλώνεται η κοινωνική βία και εμφανίζονται τα συμπτώματά της και όχι η αιτία της.

Για αυτό και είναι βαθιά υποκριτική η στάση όσων υποστηρίζουν ότι «τα θέματα αυτά λύνονται μέσα στο σχολείο με τα εργαλεία που έχουμε στη διάθεσή μας: πλατφόρμες καταγγελιών, πρότζεκτ ενσυναίσθησης κλπ». Τα εργαλεία αυτά στην καλύτερη των περιπτώσεων μπορούν να «λειάνουν» κάποια από τα συμπτώματα του φαινομένου, όχι να το αντιμετωπίσουν στη ρίζα του. Τέτοια εργαλεία δεν περιορίζουν τη σφοδρότητα και την ποικιλομορφία των φαινομένων κοινωνικής βίας που θα εκδηλωθούν στο μέλλον.

 

Απέναντι στην ουσία των φαινομένων της «σχολικής βίας» οι «Φαρισαίοι» μένουν άφωνοι. Και πώς να μη μένουν όταν είναι οι ίδιοι που χαράσσουν, υλοποιούν και επικροτούν την πολιτική που παράγει όλα αυτά; Επιτελώντας μάλιστα και το «ανθρωπιστικό τους καθήκον» δηλώνουν έκπληκτοι και προβληματισμένοι απέναντι στα αποτελέσματα της πολιτικής τους και σπεύδουν να χύσουν κροκοδείλια δάκρυα πάνω στα ερείπια που έχουν και οι ίδιο προκαλέσει!

Είναι τουλάχιστον υποκρισία να ξορκίζουν τους καρπούς, όταν οι ίδιοι ποτίζουν το δέντρο που τους γεννά.

 

Η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, η οποία μπορεί να οδηγήσει τον κάθε άνθρωπο -ιδίως των λαϊκών στρωμάτων- στην οικονομική εξαθλίωση, τον πόλεμο και την προσφυγιά, είναι η πραγματική αιτία της βίας όπου και όπως αν αυτή εκδηλώνεται. Όσοι λοιπόν προβληματίζονται γνήσια και αυθεντικά για τα φαινόμενα βίας εντός σχολείου οφείλουν να αντιμετωπίσουν αυτή την αίτιά εντός της κοινωνίας και όχι απλώς εντός του σχολείου, όπου όσο και αν την ψάχνουν, δε θα τη βρουν.

 

Ακόμη όμως και στο πλαίσιο –έστω– της διαχείρισης των συμπτωμάτων της κοινωνικής βίας που εκδηλώνεται στα σχολεία, τα μέτρα που έχουν ληφθεί είναι αναποτελεσματικά: με ψυχολόγους και κοινωνικούς λειτουργούς αναπληρωτές που έχουν στην ευθύνη τους ακόμα και 5 σχολεία (δηλαδή πάνω από 700 ή ακόμα και πάνω από 1000 μαθητές), χωρίς πλήρως στελεχωμένες κρατικές δομές υποστήριξης των θυμάτων ενδοοικογενειακής βίας, χωρίς δομές υποστήριξης κακοποιημένων παιδιών, με τη διάλυση του ΟΚΑΝΑ και των  «στεγνών» προγραμμάτων κατά των ναρκωτικών και με αποκλειστική επίκληση της «πλατφόρμας καταγγελιών», αποδεικνύεται ότι η αντιμετώπιση έστω των συμπτωμάτων της κοινωνικής βίας δεν είναι προτεραιότητα για το κράτος, μια και προτιμά να δίνει τα αναγκαία για αυτές τις δομές και τις δράσεις κονδύλια σε επιδοτήσεις εφοπλιστών, βιομηχάνων, τραπεζιτών και μεγαλοξενοδόχων.

 

Το ΔΣ της ΕΛΜΕΖ ξεκαθαρίζει ότι κανένα από τα προτεινόμενα ή τα υλοποιούμενα μέτρα της παρούσας και των προηγούμενων κυβερνήσεων δε στοχεύει στην αιτία και άρα δεν μπορεί να εξαλείψει τα φαινόμενα κοινωνικής βίας εντός και εκτός σχολείου, ανεξαρτήτως των προθέσεων των εισηγητών τους και όσων τα υλοποιούν. Επιπλέον, τα μέτρα καταστολής (πχ πλατφόρμες καταγγελιών κλπ) δεν πρόκειται να αποδώσουν, μια και «προσωποποιούν» και «εξατομικεύουν» ένα κατά βάση κοινωνικό πρόβλημα.

 

Αντιθέτως, τα μέτρα που προτείνουν τα σωματεία, τα συνδικάτα και οι φορείς του λαϊκού κινήματος μπορούν να αντιμετωπίσουν τα συμπτώματα έστω προσωρινά, δίνοντας μια κάποια ανακούφιση.

 

Για το λόγο αυτό απαιτούμε:

·   Κάλυψη του κάθε σχολείου με μόνιμους ψυχολόγους και κοινωνικούς λειτουργούς, που να έχουν στην αποκλειστική τους ευθύνη τη σχολική μονάδα και έναν εύλογο αριθμό μαθητών με βάση τις εισηγήσεις των αρμόδιων επιστημονικών ενώσεων και φορέων (πχ 100 μαθητές ανά ψυχολόγο/κοινωνικό λειτουργό)

·   Ενημέρωση σε σταθερή βάση για όλους τους μαθητές για τα ζητήματα της βίας και της εκδήλωσης της σε όλους τους χώρους της κοινωνικής ζωής και δράσης (χώρους εργασίας, εμπορευματοποιημένο αθλητισμό, σχολείο κλπ)

·   Προγράμματα συμβουλευτικές για νέους από ειδικούς ώστε να προστατεύονται προληπτικά οι μαθητές από τους κινδύνους του εθισμού (αλκοόλ, ναρκωτικά, ηλεκτρονικά παιχνίδια-τζόγος κ.α.)

·   Δημιουργία χώρων δωρεάν άθλησης και ψυχαγωγίας για τα παιδιά της πόλης και των χωριών με ευθύνη Κράτους-Περιφέρειας-Δήμου

·   Πλήρως στελεχωμένες με ευθύνη του κράτους δομές συμβουλευτικής γονέων/οικογενειών

 

Δε συμβιβαζόμαστε με την ακρίβεια και τους εξευτελιστικούς μισθούς! Αγώνας για ουσιαστικές αυξήσεις, για να ζούμε και να δουλεύουμε με αξιοπρέπεια! Στηρίζουμε τη συγκέντρωση της ΑΔΕΔΥ στο ΣτΕ την Τρίτη 3 Φλεβάρη 2026 στις 12:30μμ, για το θέμα του 13ου και 14ου μισθού και πραγματικών αυξήσεων στους μισθούς μας.

ΕΝΩΣΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΩΝ ΜΕΣΗΣ			Ζάκυνθος 26/01/2026
ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ ΖΑΚΥΝΘΟΥ (Ε.Λ.Μ.Ε.Ζ.)			Αρ. Πρωτ.: 29
Πληροφορίες	:	Προβής Φώτης	ΠΡΟΣ: Σχολεία Β/θμιας Εκπ/σης
Τηλέφωνο	:	6978936176	Κοιν: ΜΜΕ
Site	:	http://elmez.blogspot.gr
e-mail	:	elmezante@yahoo.gr

 

 

ΘΕΜΑ: «Δε συμβιβαζόμαστε με την ακρίβεια και τους εξευτελιστικούς μισθούς! Αγώνας για ουσιαστικές αυξήσεις, για να ζούμε και να δουλεύουμε με αξιοπρέπεια!

Στηρίζουμε τη συγκέντρωση της ΑΔΕΔΥ στο ΣτΕ την Τρίτη 3 Φλεβάρη 2026 στις 12:30μμ, για το θέμα του 13^ου και 14^ου μισθού και πραγματικών αυξήσεων στους μισθούς μας.»

 

Το ΔΣ της ΕΛΜΕΖ στηρίζει την συγκέντρωση διαμαρτυρίας στο ΣτΕ που θα πραγματοποιηθεί την Τρίτη 3/2 στις 12:30 μμ. για την άμεση επαναφορά του 13^ου και 14^ου μισθού, για πραγματικές αυξήσεις στους μισθούς μας.

 

Οι εργαζόμενοι δεν ανεχόμαστε άλλο την κοροϊδία και την προκλητική εξαπάτηση της Κυβέρνησης, των κομμάτων και των συνδικαλιστικών δυνάμεων που στηρίζουν αυτή τη βάρβαρη πολιτική. Την ίδια στιγμή που τα πλεονάσματα από το δικό μας ξεζούμισμα σπάει το ένα ρεκόρ μετά το άλλο και έχει φτάσει πάνω από 12 δις ευρώ, για τις ανάγκες μας υπάρχουν μόνο αυστηρά δημοσιονομικά πλαίσια και περιορισμοί και εξευτελιστικές «αυξήσεις» 1,6 ευρώ την ημέρα!

 

Την ώρα που ο φετινός πολεμικός προϋπολογισμός δίνει απλόχερα ζεστό χρήμα και «δώρα» στους μεγάλους ομίλους και στις πολεμικές Νατοϊκές δαπάνες, οι οποίες εκτοξεύονται, απογειώνεται η λογική του «κόστους-οφέλους», των περικοπών για τις κοινωνικές ανάγκες. Τη στιγμή που μεγάλες επιχειρήσεις και ιδιώτες «χτυπούν ταβάνι» κερδοφορίας, «εξωστρέφειας» και «ανταγωνιστικότητας», εμείς οι εργαζόμενοι δεν μπορούμε να βγάλουμε το δεκαπενθήμερο κάθε μήνα, μετράμε κάθε ευρώ στην τσέπη μας.

 

Κάθε πλευρά της ζωής μας συνθλίβεται από τα ίδια «απαραβίαστα» όρια, που επιστρατεύουν οι Κυβερνήσεις για να απορρίπτουν τα δίκαια αιτήματά μας. Γι' αυτό η απάντηση σε τέτοιους «μονόδρομους» δεν μπορεί να είναι άλλη από την ένταση του αγώνα και της συλλογικής διεκδίκησης, για το ξήλωμα της λογικής και των «ορίων» εγκλωβισμού σε αυτή την πολιτική.

 

Τώρα είναι η ώρα η οργή και η δύναμή μας να εκφραστεί μέσα από τον οργανωμένο αγώνα των σωματείων μας απέναντι στην Κυβέρνηση, αυτό το κράτος και την πολιτική που τα δίνει όλα στους λίγους. Εδώ και τώρα παλεύουμε-διεκδικούμε:

 

• Επαναφορά του 13ου και 14ου μισθού, δεν είναι «δώρα» αλλά τμήμα του μισθού μας που κλάπηκε.
• Ουσιαστικές αυξήσεις στους μισθούς, που να καλύπτουν τις τεράστιες απώλειες της προηγούμενης δεκαετίας και να αντιμετωπίζουν τη σημερινή ακρίβεια, την έκρηξη τιμών στα βασικά είδη και τη στέγαση.
• Υπογραφή Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας, που να κατοχυρώνει δικαιώματα, σταθερό ωράριο, άδειες, αξιοπρεπείς όρους δουλειάς και αμοιβής.
• Την αποκατάσταση του Μισθολογικού Κλιμακίου που χάθηκε με ευθύνη της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ για την διετία 2016-2017, μέσω του μισθολογίου-κοροϊδία, που συνεχίζεται μέχρι σήμερα.
• Την κατάργηση της εισφοράς 2% υπέρ ανεργίας, ένα άδικο χαράτσι για τους εργαζόμενους στο Δημόσιο.
• Την αύξηση του αφορολόγητου ώστε να πάψει η λεηλασία του ήδη πετσοκομμένου εισοδήματός μας μέσω της φορολογίας.
• Την πλήρη μισθολογική αναγνώριση της προϋπηρεσίας στον ιδιωτικό τομέα.

 

Παλεύουμε για το δίκιο και τις ανάγκες μας, να ζούμε και να δουλεύουμε με αξιοπρέπεια!

 

Στηρίζουμε την κινητοποίηση της ΑΔΕΔΥ την Τρίτη 3/2/2026 στις 12:30 μ.μ. στο ΣτΕ (Σταδίου 27 και Δραγατσανίου) και την πορεία προς το Υπουργείο Οικονομικών.

 

Τα παιδιά ενός κατώτερου θεού: Χωρίς εκπαιδευτικούς Παράλληλης Στήριξης οι μαθητές της Ειδικής Αγωγής και Τεχνικών Ειδικοτήτων οι μαθητές των ΕΠΑΛ

ΕΝΩΣΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΩΝ ΜΕΣΗΣ			Ζάκυνθος 26/01/2026
ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ ΖΑΚΥΝΘΟΥ (Ε.Λ.Μ.Ε.Ζ.)			Αρ. Πρωτ.: 28
Πληροφορίες	:	Προβής Φώτης	ΠΡΟΣ: Σχολεία Β/θμιας Εκπ/σης
Τηλέφωνο	:	6978936176	Κοιν: ΜΜΕ
Site	:	http://elmez.blogspot.gr
e-mail	:	elmezante@yahoo.gr

 

 

ΘΕΜΑ: «Τα παιδιά ενός κατώτερου θεού: Χωρίς εκπαιδευτικούς Παράλληλης Στήριξης οι μαθητές της Ειδικής Αγωγής και Τεχνικών Ειδικοτήτων οι μαθητές των ΕΠΑΛ »

 Το ΔΣ της ΕΛΜΕ Ζακύνθου ενημερώνει τους συναδέλφους, τους μαθητές και τους γονείς για το σύνολο των κενών κατά τη διδακτική εβδομάδα 19/01-23/01 στα σχολεία της Δευτεροβάθμιας Ζακύνθου:

Κλάδος	Πλήθος εκπαιδευτικών που δεν έχει διορίσει η κυβέρνηση	Μη διδαχθείσες ώρες
ΠΕ 04.01 (Φυσικοί)	1	23
ΠΕ 06 (Αγγλικών)	1 ΑΜΩ	15
ΠΕ 08 (Εικαστικών)	1 + 1ΑΜΩ	38
ΠΕ 81 (Πολ.Μηχ/κών-Αρχ/νων)	1	92
ΠΕ 82 (Μηχανολόγοι)	2
ΠΕ 83(Ηλεκτρολόγοι)	1
ΠΕ 86 (Πληροφορικής)	1	23
ΠΕ 87.02 (Νοσηλευτική)	1	23
ΠΕ 02.50 (Φιλόλογοι Ε.Α.)	2	46
ΠΕ 03.50 (Μαθ/κοί Ε.Α.)	1	23
ΠΕ 04.01.50 (Φυσικοί Ε.Α.)	1	23
ΠΕ 08.50 (Εικαστικοί Ε.Α.)	1	23
ΠΕ 11.50 (Γυμναστές Ε.Α.)	1	23
ΠΕ 79.01.50 (Μουσικοί Ε.Α.)	1	23
ΠΕ 29 (Εργοθεραπευτές)	1
ΠΕ 30 (Κοινωνικοί Λειτουργοί)	1
Σύνολο	19	375

 

Περίοδος	Χαμένες διδακτικές ώρες
Εβδομάδα 15-19/9	1566
Εβδομάδα 22-26/9	1566
Εβδομάδα 29/9-03/10	1566
Εβδομάδα 06/10-10/10	973
Εβδομάδα 13/10-17/10	973
Εβδομάδα 20/10-24/10	927
Εβδομάδα 27/10-31/10	973
Εβδομάδα 03/11-07/11	973
Εβδομάδα 10/11-14/11	973
Εβδομάδα 17/11-21/11	490
Εβδομάδα 24/11-28/11	490
Εβδομάδα 01/12-05/12	490
Εβδομάδα 08/12-12/12	490
Εβδομάδα 15/12-19/12	490
Εβδομάδα 12/01-16/01	375
Εβδομάδα 19/01-23/01	375
Σύνολο χαμένων ωρών από την έναρξη του σχολικού έτους	13.690

Με την ολοκλήρωση του α΄ τετραμήνου, η κατάσταση στην Τεχνική Εκπαίδευση και την Ειδική Αγωγή εξακολουθεί να είναι απαράδεκτη. Με ευθύνη του ΥΠΑΙΘΑ που δεν προσλαμβάνει εκπαιδευτικούς και της ΔΔΕ Ζακύνθου η οποία επιλέγει την τακτική της αφωνίας απέναντι στους μαθητές και τους γονείς τους, τακτική που ουσιαστικά εξυπηρετεί το Υπουργείο, οι μαθητές που διεγνωσμένα χρήζουν παράλληλης στήριξης στερούνται τον αναγκαίο σε αυτούς εκπαιδευτικό και οι μαθητές των ΕΠΑΛ τις απαραίτητες τεχνικές ειδικότητες.

Αποδεικνύεται επίσης χαλασμένη η καραμέλα που για χρόνια ακούγαμε (και εντός του κλάδου) ότι για τα προβλήματα της Αθμιας και της Βθμιας ευθύνεται το γεγονός ότι δεν είχε αναλάβει ποτέ την πολιτική ηγεσία του Υπουργείο μάχιμος εκπαιδευτικός. Η πολιτική ηγεσία του ΥΠΑΙΘΑ προέρχεται «από τα σπλάχνα του κλάδου» και συνεπώς γνωρίζει άριστα τα προβλήματα, γεγονός που καταρρίπτει και αυτό το αφήγημα. Άλλωστε από τα διαπιστωμένα από τον Αύγουστο 50.000 κενά σε Αθμια και Βθμια οι πιστώσεις επαρκούσαν μόλις 37.000. Συνεπώς η κατάσταση στην Αθμια και Βθμια ως προς τα κενά (και όχι μόνο) δεν οφείλεται σε άγνοια της πολιτικής ηγεσίας, σε «κακούς» ή «ανίδεους» συμβούλους αλλά είναι ξεκάθαρη πολιτική επιλογή της κυβέρνησης.

Το ΔΣ της ΕΛΜΕΖ θα εξακολουθήσει να ενημερώνει τους εκπαιδευτικούς, τους γονείς και τους μαθητές για τις ελλείψεις εκπαιδευτικών, να αποκαλύπτει τα ψεύδη της κυβέρνησης και να καταδεικνύει τα αποτελέσματα των πολιτικών αδιοριστίας και υποχρηματοδότησης που αυτή ακολουθεί.